Baptisten zijn christenen, leden van een christelijke kerk in de protestante traditie. De gemeente van Jezus Christus bestaat uit vele kerken. Baptisten zien zich niet als de enige ware kerk. Zo bijzonder voelen wij ons niet. Baptisten putten samen met anderen hun geloof en levensbeginsel uit de Bijbel. Het Woord van God, de Bijbel is voor baptisten de betrouwbare en gezaghebbende bron van geloof en leven. We onderscheiden ons dus niet op sektarische wijze van andere christelijke geloofsgemeenschappen.

De Bijbel bepaalt ons bij God en bij Jezus Christus. Iedereen heeft vergeving en bevrijding van zonden nodig om met God omgang te kunnen hebben. Dit is alleen te vinden in Jezus Christus, die door zijn dood de zonden wegnam. Op de derde dag na zijn dood heeft God Hem opgewekt. De opstanding van Jezus maakte duidelijk dat Hij echt Gods Zoon is. God zelf wees Hem aan als zijn representant. Jezus zal het eeuwige leven geven aan allen die Hem geloven, liefhebben en willen volgen. God heeft Hem opgenomen in de hemel. Toch is Hij door zijn Geest bij ons. Op zekere dag zal Christus op aarde komen. Zijn koninklijke macht en heerlijkheid zal door iedereen gezien worden (jawel, ook door u!). Dit geloof wordt met vele kerken samen beleden.

Geloof wordt niet geërfd. Het gaat niet via de natuurlijke weg over van ouders op kinderen. Niemand wordt buiten zijn wil om ingelijfd in de gemeente van de Heer. De gemeente van Christus bestaat uit mondige mensen, die er persoonlijk voor gekozen hebben de Heer te volgen. Baptisten leggen volop de nadruk op God die eerst voor mensen gekozen heeft. Bovendien ligt het accent op de persoonlijke keuze van de mens die een antwoord is op het genadig aanbod van God. God wekt dus in mensen het geloof. En gelovigen zijn mensen die met dankbaarheid antwoord geven aan de Heer.

De manier waarop een persoonlijke keuze voor God gemaakt wordt is al oud. We vinden dit antwoord op het aanbod van Gods genade al in de Bijbel. In de bijbelse taal wordt de persoonlijke keuze voor God 'tot geloof komen' genoemd. Wie tot geloof kwam liet zich dopen. Het geloof gaat dus aan de doop vooraf. Deze persoonlijke beslissing wordt vervolgens openbaar gemaakt door de doop.

Gedoopt worden is onder meer met Christus begraven worden en met Hem opstaan (Romeinen 6:1-4). Het betekent dood en nieuw leven tegelijk. De genadige God wekt tot nieuw leven. Hij vergeeft ons en wast de zonden af. Naar bijbels model wordt dit uitgebeeld door de onderdompeling: de dopeling gaat onder in het water, wordt erin begraven en staat er weer uit op, als uit een graf. Het Nieuw-Testamentische woord 'dopen' betekent 'onderdompelen', in het Grieks: baptizein. Daar komt ook het woord 'baptist' vandaan.

Zodra een mens tot geloof komt maakt hij deel uit van een grote familie. Volgelingen van de Heer hebben altijd broers en zussen, de overige kinderen van God. Het geloof en de daarbij behorende doop verbinden individuele gelovigen tot één lichaam, de gemeente. Op de voedingsbodem van de eenheid met de Heer groeit de onderlinge saamhorigheid. Ook leeft het besef dat gelovigen samen een opdracht met het oog op de wereld ontvangen hebben. Door de doop wordt iemand lid van deze gemeenschap, de gemeente van Jezus Christus. Allen zijn verantwoording schuldig aan de hoogste autoriteit: Christus, het hoofd van de gemeente. De daar direct onder komende 'hoogste instantie' is de gemeentevergadering, waar de gemeente haar beleid bepaalt en besluiten neemt. Ieder gemeentelid draagt dezelfde verantwoordelijkheid voor elkaar, voor de gemeente en voor de wereld.

Gelovigen horen bij elkaar. Gemeenten eveneens. In het Nieuwe Testament lezen we van gemeenten die zich verantwoordelijk voor elkaar voelen en elkaar bijstaan. Om dit besef handen en voeten te geven hebben baptisten de 'Unie van Baptisten Gemeenten in Nederland' opgericht. Tevens kunnen de gemeenten elkaar helpen de gezamenlijk ontvangen opdracht uit te voeren. Het doel van de Unie is:

• onder haar leden liefde, achting en samenwerking te bevorderen;
• de gemeenten behulpzaam te zijn in de uitvoering van hun taak en gelegenheid te scheppen om de beginselen der gemeente bekend te maken en het Evangelie te verbreiden;
• mede te werken tot verbreiding van het Evangelie in binnen- en buitenland (aldus artikel 3 der Statuten).

De Unie kan niet, zoals een synode dat wel kan, over de hoofden van de gemeenten heen bindende uitspraken doen. Uit het voorgaande is al duidelijk dat baptisten een gemeenschappelijk geloofsgoed kennen ook al is dat niet in een geloofsbelijdenis neergelegd. Met inachtneming daarvan is iedere gemeente op het punt van geloof, leer en leven zelfstandig. De Unie kan omschreven worden als een samenwerkingsverband van gemeenten die ervoor gekozen hebben aandacht te schenken aan zending en evangelisatie, opleiding van voorgangers, kerkbouw en nog meer.

In een baptistengemeente is veel te beleven. Ook in de Unie gonst het van aktiviteiten. Het gaat ons, baptisten, niet om de belevenis op zich. Het gaat om God en om zijn eer. We hebben persoonlijk en gezamenlijk een band met God. Deze verbinding is tot stand gebracht door Jezus Christus. We voelen ons dus in Christus verbonden.

Uitgave van de Publiciteits Commissie van de Unie van Baptisten Gemeenten in Nederland - Biltseweg 10, 3735 MC Bosch en Duin